ការយល់ច្រឡំថា អ + ៊ +ិ ី ឹ ឺ ត្រូវតែសរសេរជា អ៊ិ អ៊ី អ៊ឹ អ៊ឺ ហាមមិនឲ្យបុកជើងជា អ៊ិ អ៊ី អ៊ឹ អ៊ឺ បានកើតមានយ៉ាងទូលំទូលាយ សូម្បី តែក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានសិក្សាភាសាខ្មែរបានជ្រៅជ្រះក្ដី។
ខ្ញុំរៀនតាំងពីថ្នាក់ក្រោមមក ឃើញតែគ្រូសរសេរ បុកជើងបែបនេះ ដូចជា អ៊ីដ្រូសែន អ៊ីសូតូប អ៊ីតាលី ។ល។ សៀវភៅក្រសួងអប់រំ សៀវភៅខេមរយានកម្ម ក៏គេសរសេរបុកជើងតែបែបហ្នឹង។ ខ្ញុំធ្លាប់រៀនចេះមកថា សញ្ញា ៊ បើប្រកបនឹង ិ ី ឹ ឺ អាចសរសេរបុកជើងបាន លើកលែងជាមួយអក្សរ ប ។ អក្សរ ប៉ បើបូកនឹង ិ ី ឹ ឺ គេបុកជើងដែរ ដូច្នេះ កុំឲ្យច្រឡំគ្នា គេលើកលែងអក្សរ ប + ៊ មួយនេះចេញ។ ខ្ញុំមិនដែលដឹងថា មានករណីលើកលែងចំពោះអក្សរ អ សោះតាំងពីមុនមក។
ទើបតែថ្មីៗ ខ្ញុំបានដឹង ការយល់ថា អ + ៊ +ិ ី ឹ ឺ ត្រូវតែសរសេរជា អ៊ិ អ៊ី អ៊ឹ អ៊ឺ ហាមមិនឲ្យបុកជើង បានកើតមានយ៉ាងទូលំទូលាយ ក្នុងចំណោមអ្នកប្រើប្រាស់ភាសាខ្មែរ។ ដូចជា ក្នុងអត្ថបទវេយ្យាករណ៍ខ្មែរ រៀបរៀងដោយលោក មៀច ប៉ុណ្ណ បានសរសេរថា
កាលណាសញ្ញាត្រីស័ព្ទនេះជួបប្រទះនឹងស្រៈ ិ ី ឹ ឺ ើ ក៏ត្រូវប្រែប្រួលរូបមកជា (ុ) ដូចករណីខាងលើដែរ ឧទាហរណ៍ ស៊ីបាយ, លេងហ៊ី… លើកលែងតែពាក្យ ប៊ិច, អ៊ីចុះអ៊ីចឹង… ។
ក្នុងន័យខាងលើនេះ មានន័យថា អ៊ីចុះ អ៊ីចឹង ត្រូវតែសរសេរដោយប្រើ ៊ ហាមមិនឲ្យប្រើ បុក ជើង ។
ការយល់ច្រឡំនេះ ប្រហែលកើតមកពីការអានវចនានុក្រមច្រឡំទេដឹង? មនុស្សជាច្រើនយល់ថា អ្វីដែលគ្មានក្នុងវចនានុក្រមគឺខុស !!! ឬអាក្រក់បំផុតគឺ អ្វីដែលអ្នកអាននោះ មិនបានឃើញក្នុងវចនានុក្រម គឺខុស។ គេមិនបានយល់ថា អ្វីដែលគេមិនបានឃើញក្នុងវចនានុក្រម តាមពិតគឺមកពីគេមើលរំលង នោះទេ។
ការប្រើប្រាស់សញ្ញា ៊ មិនមានការពន្យល់ដាច់ដោយឡែក នៅក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរទេ តែបែរជាមាននៅក្នុងអក្សរ ប៊ ទៅវិញ។ ក្នុងនោះ អ្នកនិពន្ធបានពន្យល់យ៉ាងច្បាស់ថា ស ហ អ បូកនឹង ៊ បូកនឹង ិ ី ឹ ឺ អាចសរសេរ បុកជើងក៏បាន។
ពិតជាពិសេសមែន
តាមខ្ញុំចាំ ដូចការរៀបរាប់ខាងលើនេះដែរ… អក្សរ ប ដែលប្រើជាមួយស្រះនិស្ស័យ គឺត្រីស័ព្ទ ” ៊ ” បានមានតែមួយពាក្យគត់ ដែលជាករណីលើកលែង គឺពាក្យ ” ប៊ីចេង ” ។ ក្រៅពីនោះ គឺតួអក្សរ ប ត្រូវប្រើតែជាមួយធ្មេញកណ្តុរ ” ទាំងអស់ ដូចជាង ផ្កាចំប៉ី ប៉ិនប្រសព្វ ផ្លុំប៉ី… ជាដើម។ល។
ដោយឡែក ពាក្យ អ ដាក់ត្រីស័ព្ទ ហើយដាក់ត្រួតស្រះ ី ពីលើថែមទៀត ហើយអានដូចពាក្យថា អ៊ីចឹង បែបនេះខ្ញុំមិនដែលឃើញទេ… ខ្ញុំធ្លាប់តែសរសេរថា អីចឹង ឬ អញ្ចឹង ពីមុនៗមក…
ម៉េចក៏ថាតែមួយ? មានច្រើនណាស់ ប៊ីចេង ប៊ិច សាប៊ូ ។ល។
តាមខ្ញុំយល់ បងកំពុងច្រឡំ ត្រីស័ព្ទ “៊” និងសន្លាប់ពីរ “៉” ហើយ។ កាលណា ប ប្រើត្រីស័ព្ទផងស្រៈផង គឺត្រូវសរសេរតម្រួតគ្នា ដូច ប៊ិច ប៊ីចេង សាប៊ូ (សម្លេង ប៊)
កាលណា ប ប្រើសន្លាប់ពីរផង និងស្រៈផង ទើបសន្លាប់ពីរនោះត្រូវប្តូរជាបុកជើង “ុ”វិញ ដូចជា ចាប៉ី ប៉ិនប្រសព្វ ប៉ូងប៉ាំង (សម្លេង ប៉) ។ល។
ខ្ញុំយល់ថា វាគ្មានអ្វីពិបាកយល់សម្រាប់ករណី ប ទេ ព្រោះធម្មតាព្យញ្ជនៈខ្មែរមានចែកចេញជាពីរពួក គឺពួក អ និងពួក អ៊។ កាលណាចង់ប្តូរពួកអទៅពួកអ៊ គេប្រើ ៊ កាលណាគេចង់ប្តូរពួកអ៊ទៅពួកអ គេប្រើ ៉។
ព្យញ្ជនៈដែលមានគូៗស្រាប់ដូចជា ក គ ខ ឃ ច ជ ឆ ឈ ល ឡ ។ល។ មិនចាំបាច់ប្រើ ៊ ឬ ៉ ទេ
តែព្យញ្ជនៈដែលអត់គូ ដូចជា ង ញ ប ព ម យ វ ហ ស ។ល។ ត្រូវប្រើ ៊ ឬ ៉ ជាចាំបាច់។
ដោយឡែក ប ជាករណីពិសេស ព្រោះអី? ព្រោះ ប អាចជា បីសម្លេង គឺ ប ប៊ ប៉ ដែល ប៊ ជាគូនឹង ប ឯ ប៉ ជាគូ នឹង ព។ ដូចនេះ បអាចប្រើ ត្រីស័ព្ទ ៊ ផង និងសន្លាប់ពីរ ៉ ផង ដែលធម្មតាព្យញ្ជនៈផ្សេង ធម្មតា ប្រើបានតែមួយទេ គឺ ៊ ឬ ៉។
ហេតុដូច្នេះហើយ ទើប ប ពេលជួបជាមួយត្រីស័ព្ទផងស្រៈផង មិនប្តូរទៅជាបុកជើង
រីឯ ប ពេលជួបជាមួយ៉ ផង ស្រៈផង ត្រូវប្តូរជាបុកជើង។
តែ អ ទេ ដែលខ្ញុំរកមូលហេតុមិនទាន់ឃើញ ថាហេតុអ្វីបានមិនប្តូរទៅបុកជើង ព្រោះធម្មតាគេតែងសរសសេរ អ៊ំស្រី មិនដែលឃើញអ្នកណាសរសេរ អុំស្រីទេ។
តើមកពីហេតុអ្វីទៅណ៎?
សូមសាកមើលៈ អ៊ំស្រី = ស្រីធំ, ហើយអុំស្រី = ស្រីក្រមុំ ស្រីក្មេង ឬស្រីអុំទូក ?
អ៊ំ និង អុំ សម្លេងខុសគ្នា ធ្ងន់ និង ស្រាល ?
ខ្ញុំមិនយល់ថាអុំស្រីគឺស្រីក្រមុំទេ។ ហើយត្រង់នេះដែរ ខ្ញុំមិនមែនចង់និយាយពីន័យទេ គឺចង់និយាយពី អ៊ំ គឺ អ៊ + ំ ហើយ អុំ គឺ អ + ុំ។ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយ។
ក្នុងខណៈដែលព្យញ្ជនៈពួកអផ្សេងដូចជា ស ហ ពុំដូចករណី អ នោះទេ គឺ ស៊ + ី => ស៊ី
ស៊ + ាំ គឺ ស៊ាំ
ហ៊ + ី គឺ ហ៊ី
ប៉ុន្តែ!! ហ៊ំ និង ស៊ំ ក៏សរសេរបែបនេះដែរ ព្រោះកុំឲ្យច្រឡំនឹង ហុំ និង សុំ។ ដូចនេះបានន័យថា អ៊ី អ៊ិ អ៊ឹ អ៊ឺ ទេ ទើបជាករណីពិសេស!^^ ត្រូវទេ?
ត្រឹមត្រូវ ! តែមិនទាន់ច្បាស់ ឈ្មោះឡាវ័ន (ឡាវន ឡាវ៉ន ឡាវណ្ណ ?) (LaWon, LaOne, LaVann?)
បើសរសេរថា ឡាវ័ន្ត ប្រហែលជាអានត្រូវគ្រប់គ្នា តែមកពីជ្រុលជាសរសេរឡាវ័នតាំងពីដើមមកហើយ។ ឈ្មោះខ្ញុំគឺ ឡាវ័ន របៀបអាន គឺ ឡាវ័ន្ត
វ័ន រឺ វ័ន្ត អានចេញ វាន់ ដូចតែគ្នាហ្នឹង
អរគុណដែលបានចែករម្លែក។
ខ្ញុំក៏មិនបដិសេធដែរ អ្វីដែលមានក្នុងវចនានុក្រមនោះមិនមែនសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវទាំងអស់ទេ ព្រោះការបោះពុម្ពអាចមានច្រឡំហើយក៏អាចខ្វះពុម្ពទើបគេមិនអាចប្រើទាំងអស់បាន ។ សម្ដេចសង្ឃ ជួន ណាត ក៏មានពោលដែរថាវចនានុក្រមនេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្ដើម ដូចជាផ្លូវលំចាក់ដីក្រហមអ៊ីចឹង ត្រូវឲ្យយើងជំនាន់ក្រោយកសាងបន្ថែមទៀត។ មូលហេតុដែលវិចិត្រនិយាយប្រហែលមកពីអ្នកសរសេរទាំងនោះគាត់ឃើញក្នុងវចនានុក្រមប្រើពាក្យថា «ក៏បាន» ទើបបណ្ដាលឲ្យគាត់ប្រកាន់យ៉ាងហ្នឹង។ ពិបាកបន្ទោសណាស់ព្រោះគេសរសេរពឹងវចនានុក្រម បើមានក្នុងនោះយ៉ាងម៉េច គេសរសេរយ៉ាងហ្នឹងហើយ ។ រាជបណ្ឌិត្យសភាផ្នែកគណៈកម្មការភាសាជាតិកំពុងតែដោះស្រាយបញ្ហា «ក៏បាន» នេះឯងបច្ចុប្បន្ន។ ប្រសិនជាវិចិត្រចេះច្រើន គួរទៅជួយផ្នែកនេះខ្លះទៅ ព្រោះពួកគេទទួលយករាល់គំនិតរបស់អ្នកចេះទាំងអស់ទៅពិចារណាជានិច្ច (ខ្ញុំក៏ធ្លាប់បានផ្ញើលិខិតទៅឲ្យគេជួយកែសម្រួលនិងបញ្ចូលពាក្យថ្មីក្នុងវចនានុក្រមដែលគេកំពុងធ្វើថ្មីនោះដែរ) និយាយនៅទីនេះមិនសូវជាបានការអីប៉ុន្មានទេ ក្រៅពីជជែកគ្នាមិនចេះចប់។
ខ្ញុំធ្លាប់ផ្ញើទៅដែរ តែកំណែក្រោយៗ (វចនានុក្រមអេឡិចត្រូនិច)នៅតែខុសត្រង់កន្លែងខ្ញុំប្រាប់ដដែល ដូចជាកន្លែងអក្សរ ប៊ សរសេររំលងប៉ុន្មានឃ្លា ខុសពីសៀវភៅដើម។ ខ្ញុំប្រាប់គេតាំងពីចេញលេខទី១… ដល់ស៊េរីក្រោយបំផុតនេះហើយ នៅតែខុសត្រង់ហ្នឹងដដែល។
ខ្ញុំឃើញចំលងខុសច្រើនចំនុចទៀត តែខ្ជិលប្រាប់ទៀត ព្រោះគង់តែមិនកែដដែល។
ប្រាប់លោក សរ សុខនី ប្រហែលបានការច្រើនជាង កុំប្រាប់អ្នកផ្សេងព្រោះគេខ្ជិលណាស់ ខ្ញុំបានប្រាប់គេពីការប្រើជើង “ដ” និង “ត” ដែលគេនាំគ្នាប្រើជើង “ត” ដល់ពេលយើងបញ្ចូលពាក្យ វាមិនចេញឲ្យទេ ទាល់តែប្ដូរទៅជើង “ត” ទើបបានរកពាក្យឃើញ ។ លោកព្រហ្ម ម៉ុល បានតបលិខិតខ្ញុំមួយច្បាប់ស្ដីពីការយល់ព្រមពិនិត្យមើលមេពាក្យនិងនិយមន័យឡើងវិញ និងបញ្ចូលពាក្យថ្មីបន្ថែមទៀត តែចំពោះវចនានុក្រមកុំព្យូទ័រ ត្រូវទាក់ទងទៅលោក សរ សុខនី ព្រោះខាងពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ ជាអ្នកធ្វើ ។
ប៊ីចេង(៊) ចាប៉ី (៉) ស៊ី (៊) អ៊ុំ (៊) អ៊ី( ៊)
ង ញ ន ប ម យ រ ល វ
ប ស ហ អ
ប ជាករណីពិសេសក្នុងភាសាខ្មែរ
ខ្ញុំមិនយល់ថា ប ជាករណីពិសេសទេ គឺ អ៊ ទៅវិញទេ ដែលជាករណីពិសេស
និយាយរួម ភាសាខ្មែរ ស្អីៗក៏ពិសេសដែរ
អរគុណឡាវ័ន… ខ្ញុំទើបតែនឹកឃើញដែរ… តាមពិតពាក្យទាំងនេះ ខ្ញុំខ្លួនឯងក៍ឧស្សាហ៍ប្រើញឹកញាប់ដែរ…
កុំថាតែខ្មែរ អង់គ្លេសក៏មានករណីលើកលែងដែរ។ មានអ្នកខ្លះថាអង់គ្លេសគ្មានអញ្ញត្រសព្ទ តែការពិតមានច្រើនជាងខ្មែរទៅទៀត!
អុំ គឺ អ +ុំ ដូចជាអុំទូក អុំស្រូវ
អ៊ំ គឺ អ៊ + ំ ដូចជា អ៊ំស្រី …
ការផ្លាស់ប្ដូរ ៊ ទៅ ុ មិនមានចំពោះស្រៈ ំ ទេ ព្រោះច្រឡំនឹងស្រៈ ុំ នេះឯង។
តាមពិត អ៊ំ អានចេញសូរខុសពី អុំ ។
»»ឱវាទ (ន.) (បា.) (វ៉ាត) (អរ>ឱ, សំ. អរវាទ)
»»ឱសានវាទ (ន.) (បា.) (…ន៉ៈវាត) (< ឱសាន + វាទ)
»»សូមលោកគ្រូជួយអោយយោបល់ផងថាតើ ខាងចុងពាក្យ ទាំងពីរនេះ អានដូចគ្នា រឺក៍ មួយអាន ខ្យល់ «អ» មួយអាន ខ្យល់ «អ៑»។
តាមរបៀបខ្មែរយើងប្រើជាទូទៅមក គឺ ឱវាទ អានថា អោវ៉ាត និង ឱសានវាទ អានថា អោ សានៈ វាត គឺ វាត មិនមែន វ៉ាត ទេ។
ម៉េចក៏ដូចគ្នា តែម្ដងអានបែប វ៉ាត ម្ដងអាន វាត អ៊ីចឹង? មូលហេតុខ្ញុំមិនដឹងប្រាកដទេ ។
@វិចិត្រ៖ អានថា វ៉ាត ឬ វៀទ គឺការទាញសូរស័ព្ទនៃព្យាង្គដើមហ្នឹងឯង។ឱវាទ គឺ ឱ យកសំលេងពួក អ ឱវាទ អានថា អោវ៉ាត។ ហើយ ឱសានវាទ គឺយកសំលេងពួក អ៊ ព្រោះ អោ សានៈ បានផ្តាច់សូរត្រឹមហ្នឹង ហើយនៅសល់ វាទ ចុងក្រោយអានថា វឿទ គឺយកសំលេងពូក អ៊ ដូចធម្មតា។
សូមកែរ វឿទ ទៅ វៀទ
@ ហង់ ជា :
មិនមែន វៀទ ទេ គឺ វាទ ។ ពីរហ្នឹងខុសគ្នា
ខ្ញុំគាំទ្រទស្សនៈ «មនុស្សជាច្រើនយល់ថា អ្វីដែលគ្មានក្នុងវចនានុក្រមគឺខុស !!! ឬអាក្រក់បំផុតគឺ អ្វីដែលអ្នកអាននោះ មិនបានឃើញក្នុងវចនានុក្រម គឺខុស។ គេមិនបានយល់ថា អ្វីដែលគេមិនបានឃើញក្នុងវចនានុក្រម តាមពិតគឺមកពីគេមើលរំលង នោះទេ។»
ខ្ញុំគិតថាការគាំទ្របានច្រើន តើអាចស្នើកែសម្រួលវចនានុក្រមបានដែរអត់?
បើទោះគិតត្រូវ ត្រូវគិតដល់ច្បាប់ នៅពេលមិនទាន់ជាច្បាប់ ត្រូវធ្វើវាឲ្យទៅជាច្បាប់។
ខ្ញុំគិតថា ទម្លាប់នៃការសរសេរ ភាគច្រើនតាមតែក្រុមនិយមតាមបែបបរទេសសរសេរខ្មែរ។ សំខាន់គឺគួនាំគ្នាសរសេរតាមខ្លួនគិតថាត្រូវចុះ។ ខ្មែរយើងមានសម្លេងនិយាយខុសគ្នា អ្នក នៅប៉ែកខាងកើត ហៅ អ៊ំ ធំ ឯអ្នកនៅប៉ែកខាងលិច ហៅអុំ ម្តាយធំជាដើម។ ខ្ញុំសម្គាល់ មនុស្សបាន តាមរបៀបហ្នឹងហើយ ……។ ស៊ីបាយមើលហ៊ី ពួកនៅខាវអុីដាង អត់ដែលបាន ស្គាល់ជាតិនំ ( អ៊ី )ផង។
សូមបន្លែមបន្តិចទៀត មានតែអ្នកនៅបាត់ដំបងសុទ្ធ(អ្នកកើតនៅទីនោះ) មានសំនៀងត្រឹម ត្រូវតាមអក្ខវិរុទ្ធ។ បើយកសំនៀងតាម វៀតណាមនិយាយខ្មែរ យើងទាំងអស់គ្នាត្រូវបំភ្លេច ចោលវចនានុក្រមទាំងស្រុង
។