ម្នាក់បន្តិច ដើម្បីកម្ពុជាមួយដែលប្រសើរជាងមុន
ពួកយើងមិនមែនជាឧកញ៉ា មិនមែនជាក្រុមអ្នកមាន ហើយក៏មិនមែនជាក្រុមអ្នកមានអំនាចដែរ។ ពួកយើងគ្រាន់តែជាអ្នកស៊ីឈ្នួលគេធម្មតា ក្រោយបញ្ចប់ការសិក្សាប៉ុណ្ណោះ។ ពួកយើងធ្លាប់លឺនិងបានជជែកគ្នាពីបញ្ហា អ្នកមានកាន់តែមាន អ្នកក្រកាន់តែក្រ។ អ្នកខ្លះរិះគន់រឺដាក់បន្ទុកទៅលើរដ្ឋាភិបាលតែម្នាក់ឯងដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើរឿងនេះ។
សំនួរចោទថា “ ចុះពួកយើងជាខ្មែរដែរ តើត្រូវធ្វើអ្វីវិញ? គិតតែពីនាំគ្នាចាំជ្រកក្រោមម្លប់រហូតរឺ?”
អ្នកនយោបាយខ្លះបានប្រើពាក្យពេចន៍យ៉ាងពិរោះ “ វប្បធម៌ចែករំលែក” ។ ពិរោះណាស់។
ក្រោយមក “ Techno Charity Fund” ក៏បានកើតឡើង។ កើតឡើងដោយគំនិតផ្តួចផ្តើមរបស់ពួកយើងជាអតីតនិស្សិតនៅសាលាតិចណូ (វិទ្យាស្ថានបច្ចេកវិទ្យាកម្ពុជា)។ ប្រាក់ចំនូលរបស់ពួកយើងមិនច្រើនប៉ុន្មានទេ តែបើចែករំលែកខ្លះទៅអ្នកដែលអត់ ក៏មិនអស់ច្រើនប៉ុន្មានដែរ។ រាល់មួយខែរឺពីរខែរឺបីខែរឺ…ម្តង ពួកយើងរៃលុយគ្នាម្នាក់បាន ដប់ ម្ភៃដុល្លារ។ ប្រាក់ទទួលបាននេះ សំរាប់យកទៅប្រើប្រាស់ក្នុងការងារសប្បុរសផ្សេង។ ពីដំបូងឡើយ ការរៃអង្គាសនេះគឺមានតែក្នុងចំនោមសិស្សតិចណូប៉ុណ្ណោះ តែក្រោយមកក៏មានសប្បុរសជនពីក្រៅមានការចាប់អារម្មណ៍ចូលរួមចំនែកជួយឧបត្ថម្ភដែរ។
ការងារលើកទីមួយរបស់ពួកយើងគឺសំរេចបានអណ្តូងទឹកចំនួនបីនៅឧត្តុង្គ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។
ការងារបន្ទាប់មកទៀត គឺការជួយឧបត្ថម្ភសំភារៈសិក្សាដល់សិស្សានុសិស្សក្រីក្រ។ នៅឧត្តុង្គ មានយុវជនដ៏មានទឹកចិត្តម្នាក់ឈ្មោះ ដន បានបង្កើតក្លិបសិក្សាមួយ ឈ្មោះ មិត្រជួយមិត្រ ដែលជួយបង្ហាត់ក្មេងៗនៅស្រុកនោះ ឲ្យចេះភាសាអង់គ្លេស រៀបចំក្លិបស្វ័យសិក្សាបន្ថែមលើការសិក្សាក្នុងម៉ោងរដ្ឋ។ ” Techno Charity Fund” ក៏បានជួយឧបត្ថម្ភដល់ក្លិបនេះ។ ឥលូវនេះ ក្លិបមិត្រជួយមិត្រមានសិស្សកើនដល់ជិត៤០០នាក់ហើយ!។
កាលពីថ្ងៃអាទិត្យ ទី ១៧ សីហា ២០០៨ នេះ ពួកយើងបានយកអំនោយខ្លះ និងរង្វាន់ចែកជូនដល់សិស្សានុសិស្សនៅទៅនោះ។ អ្វីដែលធ្វើអោយពួកយើងភ្ញាក់ផ្អើលនិងរីករាយចិត្តនោះ គឺមានក្មេងតូចម្នាក់ អាចនិយាយសន្ទនាជាភាសាអង់គ្លេសបានយ៉ាងល្អ ដែលពួកយើងនឹកស្មានមិនដល់។
នេះជាថ្ងៃអាទិត្យដ៏រីករាយមួយរបស់ពួកយើង។
វិបសាយ របស់ Techno Charity Fund: http://technocharity.wordpress.com/
អត្ថបទផ្សេងទៀត:
http://monida.wordpress.com/2008/08/19/activity-this-weekend/
http://tutcam.blogspot.com/2008/08/club-friend-help-friend.html
ក្លិបមិត្តជួយមិត្ត
—
ក្មេងប្រុសដ៏ស្វាហាប់ម្នាក់
—–
ក្នុងបណ្ណាល័យរបស់ក្លិបមិត្តជួយមិត្ត
—-
ដន ប្រធានក្លិបមិត្តជួយមិត្ត (រូបថត: សិទ្ធី)
—–
អំនោយជាកង់មួយដល់ក្មេងស្រីខ្វះខាតម្នាក់(រូបថត: សិទ្ធី)
—-
ចែករង្វាន់ដល់សិស្សពូកែ (រូបថត: សិទ្ធី)
—-
រូបទូទៅ (រូបថត: សិទ្ធី)
សំលេងមួយបានខ្សិបប្រាប់ខ្ញុំអោយរួមគ្នានឹងអ្នកទាំងអស់គ្នា ដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងភាពល្ងង់ខ្លៅ
ល្អណាស់ ក្រុមបងធ្វើខ្លះទៅ ក្រុមខ្ញុំធ្វើខ្លះទៅ ប្រទេសយើងនឹងអភិវឌ្ឍមិនខានទេ
តើខាងរ៉ាមណា ធ្វើការងារស្រដៀងគ្នានេះដែរមែនទេ? ធ្វើអ្វីទៅ? នៅឯណា? អាចប្រាប់ត្រួសៗបានទេ?
ល្អណាស់ណា! យើងខ្មែរត្រូវតែជួយគ្នា។ ខ្ញុំគិតថាយកលុយទៅចែកចាយអោយអ្នកក្រ បានបុណ្យជាងទៅវត្ត
#លុយទៅចែកចាយអោយអ្នកក្រ បានបុណ្យជាងទៅវត្ត: ខ្ញុំថាអញ្ចឹងដែរ។
ក្រុម Youth Network for Change ពួកយើងក៏ប្រមូលលុយគ្នាហើយយកលុយទៅចែកក្មេងៗនៅតាមបណ្តាខេត្តដែលមិនសូវមានដែរ ។ ខែ ១១នេះនឹងមានគំរោងទៅខេត្តតាកែវ បើបងមានពេលគួរតែចូលរួមទៅ នឹងបានជួយផ្តល់យោបល់ថាការងាររបស់ក្រុមនេះម៉េចដែរ ?
មន្ត្រីមានអំណាចគ្រប់ៗរូប គួរយកតម្រាប់តាមគំរូនេះ។
មន្ត្រីមានអំណាចជាច្រើនរូប គួរតែប្រើអំណាចដើម្បីបម្រើប្រជារាស្រ្តមិនមែនប្រើអំណាចជាន់ករាស្រ្តទេ!
រ៉ាមណាៈ ខែដប់ខ្ញុំត្រូវចេញទៅក្រៅ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយទើបត្រលប់មកវិញ។ ចំពោះខាងក្រុម ក៏រៃលុយគ្នាដូចគ្នា។ ឥលូវមានគំនិតមួយ គឺបើកគណនីសំរាប់Fund នេះ នៅធនាគារណាមួយ ងាយស្រួលអ្នកនៅក្រៅផ្ទេរលុយចូល។
កូនខ្មែរ-បារាំងៈ ល្អជាងចែកអំនោយ មន្ត្រីគួរពង្រឹងតួនាទី សមត្ថភាពរបស់ខ្លួន ។ មិនគួរគ្រាន់តែស្ពានមួយរដ្ឋគ្មានលុយធ្វើ បែជាបុគ្គលនៃរដ្ឋ មានលុយធ្វើទៅវិញនោះទេ។