មួយពាន់មួយយប់(៨៦)
| លេខ៨៥ | មួយពាន់មួយយប់ | លេខ៨៧ |
យប់ទី១៦
នាងឆាហរ៉ាសាតក៏និទានបន្តទៀតថា អ្នកបួសទីបីនោះនិយាយបន្តទៀតថា នៅដែលខ្ញុំជឿជាក់ច្បាស់ថាក្មេងនោះស្លាប់ប្រាកដហើយ ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង រួចឡើងតាមជណ្តើរ បិទទ្វារនោះ រួចកាយដីកប់វិញ។ ខ្ញុំមើលទៅក្រៅ ឃើញសំពៅបើកតម្រង់មកកោះនេះ។ នៅពេលនោះខ្ញុំភិតភ័យជាខ្លាំង ហើយនិយាយថា “ នៅពេលដែលពួកគេមកដល់ នៅពេលដែលពួកគេឃើញក្មេងប្រុសនោះស្លាប់ ពួកគេច្បាស់ជាដឹងថាប្រាកដជាខ្ញុំដែលជាអ្នកធ្វើឱ្យក្មេងនោះស្លាប់ ពួកគេច្បាស់ជាសម្លាប់ខ្ញុំមិនខាន” ។
ខ្ញុំក៏ឡើងទៅពួនលើដើមឈើ។ ខ្ញុំឡើងស្ទើរតែមិនទាន់ផុតផង សំពៅនោះក៏មកដល់។
បុរសចំណាស់នោះក៏ចុះមករកកូនប្រុសរបស់គាត់។ ពួកគេកាយដីចូលទៅរកមើលក្មេងប្រុសនោះ ពួកគេក៏ឃើញក្មេងប្រុសនោះដេកស្តូកស្តឹង ស្លៀកពាក់យ៉ាងស្អាតបាត មានកាំបិតមួយដោតជាប់ដើមទ្រូង។ នៅពេលឃើញបែបនេះ ពួកគេយំយែក ស្រែកឡូឡាជាខ្លាំង ហើយស្រែកជេរដាក់បណ្តាសារដល់អ្នកដែលបានសម្លាប់ក្មេងប្រុសនោះ។
បន្ទាប់មកពួកគេសែងខ្មោចក្មេងប្រុសនោះចេញមកក្រៅ ដាក់ក្មេងនោះនៅនឹងដី យកក្រណាត់សូត្រមកដណ្តប់។ នៅពេលដែលពួកគេរៀបចំសំពៅនឹងចាកចេញដំណើរ បុរសចំណាស់នោះយំសោកស្តយកូនប្រុសគាត់ជាខ្លាំង គាត់នឹកគិតអំពីឃាតករដែលសម្លាប់កូនរបស់គាត់នេះ។ នៅពេលនោះខ្ញុំកំពុងតែពួនលើចុងឈើ មើលឃើញសព្វហេតុការណ៍ ខ្ញុំគ្រាំគ្រាចិត្តជាខ្លាំង។
បុរសចំណាស់នោះ គាត់នៅតែមិនដាច់អាល័យពីកូនប្រុសរបស់គាត់ គាត់នៅតែសម្លឹងមើលសពកូនប្រុសរបស់គាត់ គាត់សន្លប់លែងដឹងខ្លួនជាច្រើនដង។ គាត់ត្អូញត្អែរថា៖
បេះដូងពុកខ្ទិចខ្ទំដោយសារ ព្រាត់ចាកកាយាកូនសម្លាញ់
រីឯទឹកភ្នែកពុកនេះវិញ ស្រក់ហូរខ្មួលខ្មាញ់ដូចទឹកជ្រោះ។
ឯក្តីសង្ឃឹមពុកចាកទៅ ឃ្លាតឆ្ងាយទៅនៅរួមរូបកូន
ធ្វើឲ្យរូបពុកក្រៀមស្រពោន រលាយសោះសូន្យគ្មានសល់អ្វី។
មិនបានជួបមុខប្រសើរជាង បើជួបហើយឃ្លាងឃ្លាតវិញទៅ
ថ្ងៃមុខថ្ងៃក្រោយពុកគ្មានផ្លូវ មិនដឹងជាត្រូវដើរផ្លូវណា។
តើមានអ្វីអាចជួយពុកបាន ជួយពុកឲ្យស្រានស្ងប់ចិត្តវិញ
បើក្នុងបេះដូងទុក្ខទោម្នេញ ដូចភ្លើងខ្មួលខ្មាញ់ឆេះរោលរាល។
តើពុកគួរស្លាប់តាមកូនទេ ព្រោះទុក្ខឥតល្ហែតែម្នាក់ឯង
ឱព្រះជាម្ចាស់សូមសម្តែង រិទ្ធិជួយជ្រោមជ្រែងពួកយើងខ្ញុំ។
យើងបានទទួលពរពីព្រះ ដែលគ្រងជាម្ចាស់លើស្ថានសួគ៌
ឲ្យបានរស់នៅជុំជាគ្រួ- សារមានសុខសួស្តីមង្គល។
រហូតដល់វាសនាអាក្រក់ បានមកកញ្ឆក់បំបែកគ្នា
តើនរណាទៅមិនគ្រាំគ្រា ដោយសារព្រួញមារមួយនេះបាន?។
ក្នុងមួយស្របក់ដ៏សែនខ្លី គ្រាប់គុជដ៏ថ្លៃថ្លាល្អជាក់និងមនុស្សសំណព្វនៃមនុស្សម្នាក់ បានរលាយធ្លាក់ជ្រោះសូន្យសុង។
ពុកខំស្រែកហៅកូនពន្លក ត្រឡប់វិញមកជួបមុខឪ
ឱព្រះជាម្ចាស់ជួយផងទៅ ជួយខ្ញុំយល់នូវកូនប្រុសស្ងួន។
តើមានផ្លូវណាជួយពុកបាន ជួយឲ្យយល់ប្រាណជីវិតកូន
ទោះបីជីវិតពុកសាបសូន្យ សូមឲ្យតែកូនរស់រានវិញ។
សុរិយាចន្ទ្រាប្រៀបមិនបាន នឹងកូនកល្យាណរបស់ឪ
ព្រោះអង្គទាំងពីរនឹងលិចទៅ រីកូនពាលពៅរះជានិច្ច។
ព្រះអើយទុក្ខសោកផងទាំងពួង គ្មានអ្វីមកលួងលោមបានពិត
ក្រៅតែពីសំណងជីវិត កូនបណ្តូលចិត្តរបស់ខ្ញុំ។
ឪពុកយល់តែក្តីទុក្ខព្រួយ រហូតថ្ងៃមួយយល់រូបកូន
តែក្តីសង្ឃឹមរលាយសូន្យ ក្រៀមស្វិតស្រពោនព្រោះវាសនា។
ព្រះជាម្ចាស់អើយមនុស្សអាក្រក់ វាបានកញ្ឆក់បំបែកយើង
សូមទ្រង់មេត្តាស្តែងរិទ្ធិឡើង បំបាក់បំប៉ើងវានោះផង។”
គាត់យំកើតទុករហូតទាល់តែព្រលឹងរបស់គាត់ ហើរចាកពីកាយរបស់គាត់។ ពួកបម្រើក៏យំអាណិតចៅហ្វាយនាយខ្លួន ដែលបានសោយសោកហូតដល់ស្លាប់។
ពួកបម្រើក៏យកសពរបស់ចៅហ្វាយពួកគេ ទៅដាក់លើសំពៅទន្ទឹមនឹងសពរបស់កូនប្រុសគាត់។ ពួកគេជញ្ជូនទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ពីក្នុងរូងនោះទៅដាក់លើសំពៅវិញ រួចចេញដំណើរបាត់ទៅ។ ខ្ញុំចុះពីលើដើមឈើ បើទ្វាររូងក្រោមដី ចូលទៅក្នុង។ ទីនោះបានរំឭកពីអនុស្សាវរីយ៍ទាំងអស់រវាងខ្ញុំនឹងក្មេងប្រុសនោះ។
ខ្ញុំក៏ត្អូញត្អែរក្នុងចិត្តថា
“ ស្លាកស្នាមអនុស្សាថ្មីមួយ ចិត្តខ្ញុំរែងព្រួយសែនឯកា
ខ្ញុំបន់ដល់ព្រះសូមមេត្តា នាំគាត់មករ៉ាកុំបីខាន។”
| លេខ៨៥ | មួយពាន់មួយយប់ | លេខ៨៧ |
សំរាប់គំរោងទឹកស្អាតនៅកម្ពុជា។
