តូបសៀវភៅ

អំនាន.អំណាន…អាន

សុំ​ទោស…​កូននិយាយ​​កុហក

ជាមួយ 2 វិចារ

.

សុំ​ទោស…​កូននិយាយ​​កុហក

ជែន្នី ទើប​ដូរ​មក​នៅ​ផ្ទះ​ថ្មី​ ក្នុង​ក្រុង។ នេះ​ជា​លើក​ទី​មួយ​ហើយ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​នាង ដែល​បាន​មក​រស់​នៅ​ក្រុង​មួយ​ដែល​នាង​ពេញ​ចិត្ត។ នាង​រៀប​ចំ​សម្លៀក​បំពាក់​របស់​នាង​ចេញ​ពី​វ៉ាលីស។ នាង​សម្លឹង​មើល​វាំងនន​បង្អួច​របស់​នាង​បក់​ចុះ​ឡើង​ៗ អារម្មណ៍​របស់​នាង​បាន​អណ្តែត​ត្រសែត​គ្មាន​គោល​ដៅ។ នាងពេញ​ចិត្ត​នឹង​បន្ទប់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​នាង​ជា​ខ្លាំង។ សាលា​ថ្មី​របស់​នាង​នឹងចាប់​ចូល​រៀន​បន្តិច​ទៀត​នេះ។ នាង​នឹង​មាន​មិត្រ​ថ្មី។ បន្តិច​ទៀត​នេះ នាង​នឹង​បាន​ដើរ​លេង ចូល​រួម​ពិធី​ជប់​លៀង ហើយ​​ដើរ​លេង​មិន​ចូល​ផ្ទះ​ ​ដេក​ផ្ទះ​ពួក​ម៉ាក​។ល។ នាង​រីករាយ​ក្នុង​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង។ នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​នាង​ចង់​បាន​ក្នុង​ជីវិត​​របស់​នាង។

នៅ​ថ្ងៃ​ចូល​រៀន​ដំបូង អ្វីៗ​ដែល​នាង​បាន​ជួប​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ពិត​ជា​អស្ចារ្យ​ជា​ខ្លាំង។ នាង​​បាន​ជួប​មិត្រ​ថ្មី ​នាង​រកបាន​សង្សារ​​ម្នាក់​ថែម​ទៀត​ផង។ នាង​គិត​ថា

“ ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​ជា​មនុស្ស​ល្បី ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​ល្បី ព្រោះ​ខ្ញុំជា​សង្សារ​របស់​​កំពូល​បុរស​ម្នាក់នៅ​សាលា​នេះ។​​”

មែន​ហើយ​ នាង​បាន​ទាក់​ទង​គ្នា​ជា​មួយ ជែហ្វ ជា​បុរស​ដ៏​មាន​ប្រជា​ប្រិយ​ម្នាក់​នៅ​សាលា​នេះ។

នាង​មាន​តែ​បញ្ហា​មួយ​គត់ គឺ​ឪពុក​ម្តាយ​នាង​មិន​ចង់​ឲ្យ​នាង​មាន​សង្សារ​។ ពួក​គាត់​គិត​ថា នាង​នៅ​ក្មេង​ពេក មិន​សម​នឹង​មាន​សង្សារ​ឡើយ។ នាង​គិត​ថា

“ មិន​អី​ទេ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ប្រាប់​ពួក​គាត់​គ្រប់​រឿង​នោះ​​ទេ។ តើ​ធ្វើ​ម៉េច​ពួក​គាត់​ដឹង?។ តើ​មាន​ខាត​បង់​អី​ទៅ?”

នាងបាន​សុំ​ឪពុក​ម្តាយ​នាង​ ដេក​ផ្ទះ​ពួក​ម៉ាក​មួយ​យប់។ ឪពុក​ម្តាយ​នាង​រា​រែក​​ក្នុង​ចិត្ត​ តែ​ទី​បំផុត​និយាយ​ថា

“ មិន​អី​ទេ។”

នាង​សប្បាយ​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង។ នាង​ក៏​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ទៅ​ចូល​រួម​ពិធី​នោះយ៉ាង​តក់​ក្រហល់។ តែ​នាង​មាន​អារម្មណ៍​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ដូច​ជា​មិន​សមរម្យ ដោយ​និយាយ​កុហក​ឪពុក​ម្តាយ​នាងបែប​នេះ​។ តែ​ថា ចូល​ញ៉ាំ​ភីសា ជប់​លៀង​រាំ​រែក ហើយដើរ​លេង​សារសង​គ្នា​​ក្រោម​ពន្លឺ​ព្រះចន្ទ​ សប្បាយ​​ណាស់! នាង​ក៏​ភ្លេច​កង្វល់​​នេះអស់​។ មែន​ហើយ​ភីសា​ពិត​ជា​ឆ្ងាញ់ កម្មវិធី​ជប់​លៀង​រាំ​រែកពិត​ជា​សប្បាយ ហើយ​នៅសល់​តែ​ការដើរ​លេង​ក្រោម​ពន្លឺ​ចន្ទ​ជា​មួយ​នឹង​ជែហ្វ​មួយ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅ​ពេល​នោះ ជែហ្វ​ស្រវឹង​ជា​ខ្លាំង។

តែ​ ជែហ្វ​បាន​ថើប​នាង​ ហើយ​និយាយ​ប្រាប់​នាង​ថា​វា​មិន​អី​ទេ អាច​បន្ត​ទៀត​បាន។ បន្ទប់​ជប់​លៀង​នោះ​ពោរពេញ​ដោយ​ផ្សែង​បារី ហើយ​ ជែហ្វបាន​យក​បារី​មក​ជក់ដែរ។ នាង​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​ ជែហ្វ​ចេះ​ជក់​បារី​សោះ។ ជែហ្វ​ជក់​អស់​មួយ​ដើម​ហើយ បន្ត​មួយ​ដើម​ទៀត។

ពួក​គេ​ទាំង​ពីរ​បាន​ចូល​ក្នុង​ឡាន​ដើម្បី​ចេញ​ទៅ​សាសង​គ្នា​នៅ​កន្លែង​ស្ងាត់ ជែហ្វ មិន​បាន​ខ្វល់​ថា​វា​ស្រវឹង​ស្រា​នោះ​ទេ។ ពួក​គេ​បាន​មក​ដល់​កន្លែង​ស្ងាត់​មួយ ជែហ្វ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​លួង​លោម​ដើម្បី​យក​ខ្លួន​ប្រាណ​នាង។ ជែន្នី​ នាង​មិន​បាន​គិត​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ទេ។ នាង​ចង់​ត្រឹម​តែ​សាសង​គ្នា​ធម្មតា​ប៉ុណ្ណោះ។ នាង​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា

“ ប៉ាម៉ាក់​ខ្ញុំគាត់​ប្រហែល​ជា​និយាយ​ត្រូវ។ ខ្ញុំ​ក្មេង​ពេក​ហើយ។ លោក​អើយ​ ហេតុ​ម៉េច​បាន​ជា​ខ្ញុំ​​ល្ងង់​ដល់​ថ្នាក់​​នេះ?។”

នាង​ក៏​រុញ​ ជែហ្វ​ ចេញ​មួយ​ទំហឹង​។ នាង​និយាយ​ថា

“ នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ! ខ្ញុំ​មិន​ចង់​នៅ​ទី​នេះ​ទៀត​ទេ”

ជែហ្វ​ខឹង​ជា​ខ្លាំង ក៏​បញ្ឆេះ​ម៉ាស៊ីន​ឡាន ជាន់​ហ្គា​ស​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ជែហ្វ​បាន​បើក​ឡាន​យ៉ាង​លឿន ទាំង​កំហឹង។ ជែន្នី​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ជីវិត​របស់​នាង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ជា​ប្រាកដ។ នាង​បាន​អង្វរ​ ជែហ្វ​ឲ្យ​បន្ថយ​ល្បឿន តែ​ ជែហ្វ​កាន់​តែ​បង្កើន​ល្បឿន​លឿន​ឡើងៗ។

នៅ​ខណៈ​នោះ​នាង​ឃើញ​ភ្លើង​មក​ពី​មុខ ​ចាំង​ភ្នែក​នាង នាង​ស្រែក​ថា

“ ជួយ​ផង!…​”

នាង​មិន​ចាំ​ថា​កម្លាំង​បុក​រវាង​ឡាន​ទាំង​ពីរ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា​ទេ។ គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា ភ្លាម​ៗ​នោះ​ពិភព​លោក​នេះ​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​ខ្មៅ​ងងឹត។ នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ដូច​ជា​មាន​នរណា​ម្នាក់​អូស​នាង​ចេញ​ពី​ឡានដែល​ខ្ទេចខ្ទីរ​នោះ ហើយ​ឮ​គេ​និយាយ​ថា

“ ឆាប់​ហៅ​ឡាន​ពេទ្យ​មក! ក្មេង​ពីរនាក់​នេះ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ហើយ។”

នាង​ឮ​តែ​ប៉ុន្មាន​ម៉ាត់​នេះ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ តែ​នាង​ចាំបាន​ថា មាន​ឡាន​ពីរ​បុក​គ្នា។

នាង​ចង់​ដឹង​ថា​តើ​ ជែហ្វ​យ៉ាង​ម៉េច​ហើយ តើ​អ្នក​ក្នុង​ឡាន​មួយ​ទៀត​នោះ​យ៉ាង​ម៉េច​ដែរ។ នាង​ដឹង​ខ្លួន​វិញ ឃើញ​ដំបូង​គឺ​ទឹក​មុខក្រៀម​ក្រំ​។ គេ​និយាយ​ប្រាប់​នាង​ថា

“ នាងបាន​​ជួប​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍យ៉ាង​ធ្ងន់​ធ្ងរ។” ​

គេ​ប្រាប់​នាង​ថា​ ជែហ្វ​បាន​ស្លាប់​បាត់​ទៅ​ហើយ។ គេ​និយាយ​ប្រាប់​នាង​ទៀត​ថា

“ ជែន្នី ពួក​យើង​បាន​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​ពី​សមត្ថភាព​របស់​ពួក​យើង ដើម្បី​សង្គ្រោះ​នាង។ តែ​មើល​ទៅ​គ្មាន​សង្ឃឹម​ទេ។”

នាង​ជែន្នី​ក៏​សួរ​ថា

“ ចុះ​អ្នក​ក្នុង​ឡាន​មួយ​ទៀត​នោះ ពួក​គេ​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ​ហើយ?”

ពួក​គ្រូ​ពេទ្យ​តប​ថា

“ សុំ​ទោស ​ពួក​គេ​ស្លាប់​ទាំងអស់”

នាង​ជែន្នី​ក៏​បន់​ដល់​ព្រះ​ថា

“ ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អើយ សូម​អភ័យ​ទោស​ដល់​កូន​ចៅ​ផង។ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​សប្បាយ​តែ​មួយ​យប់​ប៉ុណ្ណោះ។ សូម​លោក​​មេត្តា​ជួយ​និយាយ​ប្រាប់ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ​ផង ថា​ខ្ញុំ​សុំ​ទោស​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ជួប​រឿង​អាប់​អួរ​បែប​នេះ…”

“ សូម​អ្នក​គ្រូ​ពេទ្យ​មេត្តា​ជួយ​ប្រាប់​ប៉ាម៉ាក់​ខ្ញុំ​ផង​ ថា​ខ្ញុំ​សុំ​ទោស​ដែល​និយាយ​កុហក​គាត់ នេះ​ជា​កំហុស​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នាក់​បាន​ស្លាប់។ អ្នក​គ្រូ​ពេទ្យ​…អ្នក​គ្រូ​អាច​ប្រាប់​គាត់​ផង​បាន​ទេ?..”

អ្នក​គ្រូ​ពេទ្យ​ឈរ​នៅ​នឹង​ថ្កល់​មិន​ចេញ​ស្តី ហាក់​ដូច​ជា​ចង់ប្រាប់​ថា​គាត់​មិនអាច​​ជួយ​នាង​បាន​ទេ។ តែ​អ្នក​គ្រូ​ពេទ្យ​នោះ កាន់​ដៃ​របស់​នាង​យ៉ាង​ជាប់ ហើយ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។ មួយ​ស្របក់​ក្រោយ​មក​ ជែន្នី​ក៏​ស្លាប់។ គ្រូ​ពេទ្យ​ម្នាក់​សួរ​អ្នក​គ្រូ​ពេទ្យ​ថា

“ ហេតុ​ដូចម្តេច​បាន​ជា​​អ្នក​គ្រូ​មិនយល់​ព្រម​នឹង​សំណូម​ពរ​របស់​នាង​ផង​ទៅ?”

អ្នក​គ្រូ​ពេទ្យ​មើល​ទៅ​មុខ​គ្រូ​ពេទ្យ​យ៉ាង​កម្សត់ ហើយ​និយាយ​ថា

“ ពី​ព្រោះ​អ្នក​ដែល​នៅ​ក្នុង​ឡាន​មួយ​ទៀត​នោះ ជា​ប៉ា​ម៉ាក់​របស់​នាង..”

 

ដក​ស្រង់​ចេញ​​ពី​

http://www.lovefatedestiny.com

  

បានសរសេរ ដោយ វិចិត្រ

ខែ កក្កដា 1, 2008 នៅ 9:26 ល្ងាច

បានដាក់ប្រកាស ក្នុង រឿង​និទាន​

2 ចំលើយ

Subscribe to comments with RSS.

  1. កំសត់ណាស់ !

    រ៉ាមណា

    ខែ កក្កដា 7, 2008 វេលា 5:09 ល្ងាច

  2. នេះ​ហើយ ដែល​គេ​ហៅ​ថា​ ឥទ្ធិពល​របស់​​ស្រា!

    វិចិត្រ

    ខែ កក្កដា 7, 2008 វេលា 7:14 ល្ងាច


បញ្ចេញ មួយចំលើយតប